Gry dla dzieci, z racji posiadania dwóch małych córek, są mi szczególnie bliskie. Ilekroć mam okazję zapoznania się z nową grą adresowaną dla przedszkolaków czynię to niezwykle chętnie. Wydatną pomoc w tym względzie niesie mi starsza z córek – prawie pięcioletnia Joasia.

Gry dla młodszych odbiorców nie cieszą się szczególną popularnością wśród recenzentów na portalach i blogach internetowych. Jest to spowodowane najprawdopodobniej docelową grupą odbiorców tychże serwisów. W znacznej części są to ludzie młodzi, których dziecięca tematyka już nie interesuje (bo wyrośli z krótkich spodenek) oraz tacy, których jeszcze nie interesuje, bo planowanie dzieci mają przed sobą. Na szczęście, czasami parę jaskółek się trafi. Szczególnie cenne są recenzje tych autorów, którzy mogą pochwalić się testowaniem gier wśród własnego potomstwa. Wiadomo, jak się coś „przerobi” w najbliższej rodzinie, to ma się do tego większe zaufanie. Tak jest i w tym przypadku. Poniższa recenzja powstała jako wynik rozegrania kilkudziesięciu partii „Leszczynowej zgrai” w rodzinnym gronie. W rozgrywce uczestniczyłem ja wraz z żoną i 4 letnią (wówczas) Joasią.

Wydawnictwo Trefl, które jest jednym z największych polskich wydawców gier planszowych, jest permanentnie pomijane przez wszystkie serwisy zajmujące się tematyką gier planszowych. Poniekąd może być to spowodowane tym, że ma ono w swojej ofercie gry adresowane głównie dla dzieci. Pomimo tego, warto przyjrzeć się produkcjom Trefla, ponieważ firma ta zaczęła w ostatnim czasie znacznie poszerzać swą ofertę.

Po zeszłorocznych targach w Norymbergii wydawnictwo nawiązało współpracę z kilkoma zagranicznymi autorami takimi jak Udo Peise, Thilo Huzler i Roberto Fraga (o tym panu przeczytacie tutaj jeszcze nie raz ;) ), a także wydawnictwem Interlude.