Dokładnie 18 września 2005 roku, podczas dorocznego festynu archeologicznego, moją uwagę przykuła gablota prezentująca ryt runiczny z XI wieku. Ów ryt przedstawia dwie postacie siedzące przy (najprawdopodobniej) mało znanej w Polsce grze o nazwie hnefatafl. Opis gry bez trudu można znaleźć na BGG. Powiem tylko, że w hnefatafl z wielką pasją grali Wikongowie. Stąd też gra znana jest również pod nazwą gry wikingów.
Zasady gry są niezmienie proste. W grze brało udział dwóch graczy, którzy dysponowali odmiennymi siłami, a co za tym idzie inne były też cele do których dążyli w grze. Jeden z graczy kierował małą armią i pionkiem królewskim, a drugi obejmował dowództwo nad dużą armią, ale bez pionka królewskiego. Jego zadaniem było zagonić królewskiego piona do narożnika. Oczywiście przeciwnik musiał stawić mu czoło i obronić się przed atakiem. Do gier używano drewnianych plansz na których zakreślano narożniki i środek oraz pozycję dla pionków (robiąc w desce np. otwory). Liczba pozycji była różna, ale zawsze nieparzysta. Pionki wykonywano z wielu powszechnie dostępnych surowców i posiadały różne kształty, co można zobaczyć na zdjęciach. Na samym dole zamieściłem wspólczesne wersje gry.

Muszę przyznać, że sprawa wydała mi się o tyle ciekawa, że jak się głębiej zastanowić, to większość z nas potrafi odszukać pamięcią parę prehistorycznych gier, ale niemal wszystkie mają azjatyckie korzenie (go, szachy itd.) mało jednak jest znawców gier, którzy potrafią ad hoc wymienić kilka stricte europejskich tytułów, które sięgają swymi korzeniami średniowiecza (przy szachach, czy go to właściwie młodziki). W hnefatafl nigdy nie grałem i mało wiem o tej grzej. Jeżeli jednak trafi mi się okazja, to postaram się nadrobić tę zaległość sięgającą korzeniami XI wieku, a może i dalej…