| Napisany przez khaox,
z 10-07-2008 00:00
|
 Szczury lądowe nigdy nie poznają przyjemności żeglugi pod pełnymi żaglami dookoła wyspy. Nie będzie im też dane spróbować szalonego wyścigu kilku pirackich statków z załadowanymi działami i przygotowanymi do strzału. Przecinania wodnej toni obok jaskiń, gdzie można znaleźć skarby. Posiadając jednak odrobinkę chęci i grę „Jamaica” możemy poczuć odrobinę tego szaleństwa także przy naszym stole.
Co w pudełku
Na początek przyjrzyjmy się zawartości gry: - plansza przedstawiająca trasę naszego wyścigu
- 6 plansz graczy przedstawiających ładownie statków
- 66 kart akcji - 6 zestawów w kolorach graczy
- 170 żetonów towarów – złota, jedzenia i prochu
- zestaw 9 żetonów i 12 kart skarbów
- znacznik pierwszego gracza w postaci kompasu
- 2 normalne kości
- kość walki, gdzie zamiast normalnych oczek widnieją liczby 2,4,6,8,10 i gwiazdka
- 6 figurek stateczków
- instrukcje w 4 językach
Nie wiem czy powinienem, ale do zawartości chciałbym dołożyć wypraskę. Jest ona zaprojektowana dokładnie pod tę grę i idealnie mieści wszystkie elementy. To w zasadzie powinien być standard... ale w praktyce różnie z tym bywa.
Przebieg gryNie będę wdawał się w szczegóły, przybliżę jedynie co ciekawsze elementy rozgrywki.
Na samym początku wszystkie statki graczy ustawiają się na linii startu, a każdy gracz otrzymuje zestaw kart akcji, 3 dublony i 3 porcje żywnościowe. Każdy z graczy tasuje swoje karty akcji i tworzy z nich zakryty stos. Ciągnie z wierzchu 3 karty, które będą symbolizowały możliwe do wykonania akcje.
Gra składa się z szeregu kolejek reprezentujących dni. Na początku każdej z nich pierwszy gracz rzuca 2 kośćmi, zagląda do własnych kart akcji i układa kości na planszy w wybranej przez siebie kolejności. Kości oznaczają odpowiednio „siłę” akcji rozgrywanej rano i wieczorem. Analogicznie każda z kart akcji ma 2 symbole. Jeden po lewej – dla akcji wykonywanej rano i drugi po prawej dla akcji wykonywanej wieczorem.
- Kiedy kości zostają ustawione każdy z graczy wybiera do zagrania jedną z dostępnych kart akcji. Następnie kolejno gracze odkrywają karty i wykonują obie zaplanowane akcje. Dostępne są:
- załadunek złota (w ilości wyznaczonej przez odpowiednią kostkę)
- załadunek żywności
- załadunek prochu
- ruch statku do przodu
- ruch statku do tyłu
Załadunki wiążą się z umieszczeniem odpowiedniej ilości żetonów w pustej komorze ładowni. A jeżeli pustej komory nie posiadamy z wcześniejszym opróżnieniem jednej z nich (zawierającej inny rodzaj towaru).
Najwięcej jednak może się stać podczas ruchu statku. Po pierwsze możemy wejść na pole, na którym już ktoś stoi. Dochodzi wtedy do bardzo prosto zrobionej walki. Najpierw atakujący wykłada (jeżeli chce) dowolną ilość żetonów prochu i rzuca kostką walki. Wynik rzutu jest sumowany z ilością odrzuconych żetonów i stanowi o sile ataku. Następnie prochu i kości używa broniący się gracz. Zwycięzca może obrabować przeciwnika, ukraść jedną z kart skarbu lub podłożyć własną niechcianą. Ciekawe jest użycie na kostce gwiazdki, która powoduje natychmiastową wygraną. W związku z tym, jeżeli atakujący wyrzuci gwiazdkę przeciwnik nie ma nawet możliwości rzucić kością.
Po rozpatrzeniu ewentualnej walki ustalane są koszty postoju na danym polu. Znaczna część pól oznaczona jest znaczkami kilku białych kostek lub złotej monety z liczbą. Oznaczają one, że za postój należy zapłacić określoną ilość żetonów jedzenia lub złota. Jeżeli gracz nie ma wystarczająco dużo żetonów musi zapłacić jak dużo się da, a następnie cofać się tak długo aż trafi na pole, za postój na którym będzie mógł zapłacić. Jedynymi pozbawionymi kosztów postoju są pola znajdujące się obok jaskini ze skarbami. Przed grą na każdym z nich położony zostaje żeton skarbu. W chwili wpłynięcia gracza na pole z takim żetonem otrzymuje on wierzchnią kartę skarbu, a sam żeton zostaje odrzucony do pudełka.
Na koniec dnia każdy gracz dobiera nową kartę akcji, a znacznik pierwszego gracze przekazywany jest następnej osobie.
W ten sposób gra toczy się do momentu, w którym ktoś przekroczy linię mety. Wtedy aktualny dzień rozgrywany jest do końca i następuje podliczenie punktów. Jak na wyścigi przystało podstawowym ich źródłem jest to, jak blisko mety jesteśmy. Gracz za dopłynięcie do mety może dostać aż 15 punktów. Ta ilość spada wraz z odległością, a gracze, którzy nawet nie zbliżyli się do mety ponoszą karę -5 punktów. Drugim źródłem punktów jest złoto. Każdy kapitan otrzymuje po 1 punkcie za posiadany żeton złota. Ostatnim źródłem punktów są skarby. Ze skarbami różnie jednak bywa. Są dobre skarby, które dodają nam po kilka punktów. Są też niestety złe skarby, które punkty zabierają.
WrażeniaPierwsze co zobaczyłem przed rozfoliowaniem gry było nie domykające się pudełko. Grę kupiłem w dużym stopniu ze względu na jej wygląd, więc byłem troszkę podirytowany. Okazało się jednak, że wydawca doskonale wie co robi. Po wyciągnięciu elementów z kartonowych ramek możemy je wyrzucić. Elementy idealnie pasują do przewidzianych przegródek, pudełko zamyka się, a my nie musimy kombinować co zrobić, żeby wszystko się nie wymieszało. Zbędne okazały się nawet woreczki strunowe na żetony.
Po pudełku drugą istotną cechą czysto użytkową jest instrukcja. Nic nie może być bez wad... i tak jest również w przypadku Jamaica. Wielka koszmarna dwustronna płachta instrukcji jest tak niewygodna, że trudno się nią posługiwać nie tylko podczas rozgrywki, ale choćby mając rozłożone obok elementy. U mnie ostatecznie wylądowała na podłodze, czego zapewne nie odważy się zrobić żaden posiadacz domowych zwierzątek. Po przebrnięciu przez te niewygody pora opisać wrażenia z rozgrywki.
Gra w założeniu jest lekką grą familijną. Grą familijną – skaluje się więc w miarę dobrze w pełnym zakresie od 2 do 6 graczy. O dziwo 2 osobowy wariant przewidujący dodatkowy czarny statek złego pirata sprawdza się równie dobrze, co nie jest takie częste w grach do 6 graczy. We wszystkich opisach podkreślono, że jest nie tylko familijna ale i lekka. Przecież „familijna” samo w sobie niesie informacje o lekkości. Otóż Jamaica jest tak lekka, że zasłużyła na to dodatkowe podkreślenie. Podstawą jest tutaj rzucanie kośćmi, wybieranie losowych kart skarbów oraz ograniczenie dostępnych możliwości ruchu do 3 kart. Do tego lekkie potyczki, które nie kojarzą się z ciężkimi bitwami. Gracze chętnie atakują. W tej grze naprawdę trudno się obrazić, że zostało się zaatakowanym.
O Jamaica nie mogę powiedzieć, że jest rewolucyjną grą. Jest połączeniem kilku elementów, które można znaleźć w innych grach. Odrobina wyścigu, duża ilość rzucania kośćmi, jednoczesne wybieranie kart akcji i prawie bez konieczności wytężania głowy. Połączenie trzeba przyznać, że jest jednak bardzo udane. Do tego dochodzi szereg plusów za stronę wizualną i praktyczną wypraskę. Tym, którzy brzydzą się lekkimi grami zapewne się nie spodoba, jednak osoby grające często z dziećmi lub lubiące czasami ot tak usiąść przy planszy dla odprężenia zapewne zainteresują się tym tytułem.
Na zakończenie ciekawostka. Karty akcji można ułożyć w jeden rządek tworząc zapętlającą się historyjkę :) 
Tytuł: Jamaica
Autor: Bruno Cathala, Malcolm Braff, Sébastien Pauchon
Wydawca: Pro Ludo, GameWorks
Liczba graczy: 2-6
Złożoność: 2/5
Wykonanie: 4.9/5 (minus za instrukcje)
Ocena ogólna: 4/5 (w kategorii gier lekkich)
Recenzja Bruno Faidutti'ego: http://www.faidutti.com/index.php?Module=ludotheque&id=539
Profil gry na BGG: http://boardgamegeek.com/game/28023
Wytłumaczenie zasad w postaci filmików (po angielsku): http://gameworks.ch/jamaica/gb/
|
a karty są zachwycające - grafika jest piękna! 
