O co chodzi?

Miłośnicy Wsiąść do pociągu (Ticket to Ride) znajdą zapewne wiele analogii. Idea jest prosta... Składniki bierzemy z wielkiej spiżarni i przy ich pomocy realizujemy przepisy na japońskie przysmaki. Aby posiadany przepis zrealizować musi on zostać wyłożony na wspólną planszę w postaci ciągu składników ułożonych razem w kolumnie lub rzędzie. Zwycięzcą zostanie gracz, który dostanie najwięcej punktów za zrealizowane przepisy i za styl, w jakim to zrobił.

Elementy

Gra zapakowana jest w standardowej wielkości pudełko, a w środku znajdziemy:

• planszę z wyróżnionymi obszarami dla rozgrywki w 2, 3 i 4 osoby
• 72 kafelki składników - dwustronnych (z jednej strony nazwa po angielsku, a z drugiej po niemiecku)
• 40 żetonów punktacji - po 10 w kolorach graczy
• 10 kart narzędzi kuchennych - po 2 w 5 rodzajach, z wydrukowaną nazwą i opsem działania po angielsku i niemiecku (po drugiej stronie)
  
• 52 karty przepisów o różnych poziomach trudności
• 4 śliczne miseczki na kostki wasabi
• wspomniane kostki wasabi
• 4 stylizowane na menu zasłonki graczy
• instrukcję - prostą i ładnie ilustrowaną 

Jak się w to gra?

Na samym początku należy wyłożyć wszystkie elementy na stół. Wszystkie składniki uporządkować w spiżarni w stosiki, w swoich rzędach. Narzędzia kuchenne przygotować obok planszy, a przepisy posortować względem trudności i przetasowane ułożyć w zasięgu ręki. Na początku każdy gracz otrzymuje losowe 3 składniki – każdy innego rodzaju (poza specjalnymi i ryżem), komplet żetonów punktacji, miseczkę na punkty Wasabi oraz wylosowane 3 przepisy o wybranych poziomach trudności.

1. Dokłada jeden składnik zza swojej zasłonki na puste pole na planszy, ewentualnie pomagając sobie (maksymalnie jednym) posiadanym narzędziem. Użyte narzędzie wraca jako dostępne do nabycia dla innych graczy.
2. Jeżeli „poruszane” podczas dokładania składniki na stole formują jeden z przepisów gracza w kolumnie lub wierszu pokazuje on go wszystkim i odkłada przykrywając odpowiednim żetonem punktacji. Dodatkowo za zrealizowanie „ze stylem”, czyli zachowując kolejność składników wskazaną na karcie przepisu dostajemy nagrodę w postaci punktów Wasabi. Jeżeli gracz nie posiada odpowiedniego żetonu nie może „zrealizować” przepisu.
3. Za każdy zrealizowany przepis gracz może wybrać sobie 1 kartę narzędzia. Przy czym może posiadać maksymalnie 2 takie karty. W dowolnym momencie możemy odrzucić jedną kartę, aby zrobić miejsce na nową. Nie możemy wziąć karty tego samego rodzaju jak użyta w tej turze. Pośród dostępnych narzędzi znajdziemy:
   
   • Tasak - „Chop!” - pozwala wykroić leżący składnik z planszy i umieścić w spiżarni albo dołożyć na planszę w inne miejsce (zamiast normalnego dokładania składnika)
   • Łopatka - „Stack!” - pozwalająca położyć składnik na już zajętym polu
   • Papryczki - „Spicy!” - pozwala dołożyć 2 składniki zamiast jednego
   • Pałeczki - „Switch!” - mogące zamienić miejscami 2 sąsiadujące składniki
   • Wasabi! - pozwalające wyłączyć z gry fragment planszy (2x2) i dające graczowi dodatkowy punkt Wasabi
4. Uzupełniamy składniki za zasłonką do 3
5. Uzupełniamy posiadane przepisy do 3
   

Zamiast normalnego ruchu gracz może także odrzucić część przepisów i na ich miejsce dobrać nowe.

Gra kończy się natychmiast w momencie zapełnienia planszy lub zrealizowania przez dowolnego gracza ostatniego, 10tego przepisu. Zwycięzcą zostaje gracz posiadający najwięcej punktów w zrealizowanych przepisach i kostkach Wasabi (każda kostka warta jest 1 punkt).

Nieoficjalne warianty

Pierwszy to wariant Bogasa, który podczas tłumaczenia zasad na Pionku zapomniał o tym, że przepis może zostać skompletowany tylko jeżeli zawiera „poruszone” w danej turze składniki. Jednak jako przystępniejszy zachowałem go w pamięci i korzystam z niego, gdy przedstawiam grę mniej doświadczonym graczom. Wam również może się przydać przy pierwszej rozgrywce.

Drugim wariantem są alternatywne limity w posiadanych na ręce kartach narzędzi. Oryginalne zasady opisałem, jednak wielu graczy może chcieć zamienić ograniczenie „zakaz brania właśnie użytego narzędzia” na „maksymalnie 1 narzędzie danego rodzaju na ręce”. Ma to o tyle sens, że każda karta występuje wyłącznie w 2 egzemplarzach, a nie trudno trafić na gracza – miłośnika łopatek lub piekielnego władcę papryczek zapełniającego planszę w przerażającym tempie.

Wrażenia

Zacznijmy od strony wizualnej. Wszystkie elementy ładnie wykonane zaczynając od ślicznych maleńkich miseczek na bonusowe punkciki, przez grube żetony składników po intuicyjne oznaczenia na kartach narzędzi. W te wszystkie zachwyty wdarło się jednak kilka zgrzytów. Po pierwsze standardowy gracz w naszym kraju nie ma wrodzonego daru do rozróżniania mięs ryb z odległości 10 metrów. Bardzo często niezbyt rzucające się w moje oczy różnice sprawiały, że po pełnym szczęścia okrzyku „realizuję...” okazywało się, że w przepisie jest odrobinkę inna ryba... a to już powodowało, że dowolny gracz mógł bez problemu uniemożliwić mi realizację tego specjału. Podobny problem występował z 2 rodzajami ryżu.

Dodatkowo karty narzędzi (których jest tylko 10) mogłyby zostać wykonane podobnie jak żetony, na grubym kartonie. Wprawdzie nie są trzymane w ręce, ale leżące na gładkich stołach cierpią z racji podnoszenia paznokciami za brzegi... trzeba więc poświęcić się i dołożyć do gry te kilkanaście koszulek. Uff, wyżaliłem się na wady, pora więc spojrzeć na zalety.

Nie da się opisać tej gry bez porównań od Wsiąść do pociągu. Zaznaczmy więc podstawową różnicę, czyli wpływ na dobierane składniki. Ticket przez jednego z naszych znajomych został nazwany grą w „zbierz najwięcej żółtych wagoników”, otóż silna losowość dobieranych wagoników była bardzo uciążliwa, zwłaszcza gdy zauważyliśmy, że przeciwnik zebrał większość poszukiwanych kart i w wielkim stosie kart do wzięcia pozostało ich bardzo mało. W „Wasabi!” mamy do czynienia z pełną kontrolą nad tym co i kiedy dobieramy. Widzimy też co dobierają przeciwnicy, możemy więc przypuszczać, że wcześniej czy później pojawi się konkretny składnik na stole. Drugą specyficzną rzeczą są 5-składnikowe przepisy warte aż 8 punktów. Każdy z nich używa jednego z unikatowych składników, więc wzięcie takiego składnika przez przeciwników niesie jasną przesłankę, że zamierza taki przepis zrealizować.

W Wasabi mamy szereg urozmaiceń związanych z narzędziami pozwalającymi nam m.in. na manipulowanie już wyłożonymi składnikami. Wprowadzono również bardzo miły system nagradzania za realizację „ze stylem”. Tego brakowało w całej serii Wsiąść do pociągu, gdzie trasa z Warszawy do Moskwy mogła prowadzić przez Paryż, Zurich i Rzym bez wpływu na otrzymane punkty.

Proste zasady mogą oznaczać, że gra jest banalna/losowa/imprezowa, jednak w tym przypadku oznacza, że ciężar myślenia przeniesiony jest z zapamiętywania wielu zasad na analizę dostępnych możliwości. Można ją bez problemu wytłumaczyć nowym graczom. Wymaga odrobinki orientacji i wyszukiwania wzorców na  planszy nie wymagając jednak planowania na więcej niż 2-3 ruchy do przodu. Bezpośredniej i świadomej interakcji między graczami prawie nie ma, wprawdzie korzystamy z bardzo ograniczonej wspólnej przestrzeni, to nie znamy jednak przepisów przeciwników. Jedynie w chwilach, kiedy mamy swobodę ruchu jesteśmy jednak w stanie próbować przeszkodzić przeciwnikom czy to przez modyfikację ciągu składników, który widzimy, że rozwijają czy też przez blokowanie kafelków z ryżem/maki – podstawowym elementem każdego przepisu. Pod tym względem zupełnie nieświadomie możemy kogoś zablokować, co nie raz boleśnie odczułem.

Profil na BGG

Zasady w języku angielskim

Średnia ocena użytkownika

Pokaż 7 z 7 komentarzy