Arsenał bogów, czyli co w kaplicy piszczy

W bardzo ładnie wykonanym, sensownych wymiarów pudełku znajdziemy:

• planszę składająca się z 6 części
• 72 karty o wartościach od 1 do 4, po 36 w kolorach niebieskim i czerwonym
• 58 żetonów kapłanów w kolorach czerwonym i niebieskim
• 2 białe żetony wymiany
• instrukcję

Opis zawartości zacznę od pudełka, które po postawieniu pionowo przypomina kaplicę jednego z bóstw - tekturowa wypraska posiada bardzo atrakcyjny nadruk. Niby nic wielkiego, ale zawsze dodaje klimatu, a sama mechanika gry jest niestety mocno abstrakcyjna.

Plansza wykonana na grubej tekturze składa się z sześciu puzzli. Ten sposób składania jest dość niespotykany. Jednak nie ma się czego obawiać, elementy bardzo dobrze do siebie pasują. Nie ma potrzeby użycia siły podczas przygotowania do rozgrywki, co zdarza się w niektórych tytułach z podobnym rozwiązaniem (np. Descencie). Karty są małych rozmiarów, a wykonanie jest na przyzwoitym poziomie, drewniane żetony kapłanów będące w postaci dysków z racji swojej prostoty wad również nie posiadają.

Boskie intrygi, czyli o mechanice słów kilka

Plansza przedstawia cztery świątynie, tor punktacji oraz królestwo śmierci. Po jej złożeniu każdy graczy otrzymuje karty i żetony w swoim kolorze oraz jeden biały żeton wymiany.

Na początku tury dobieramy cztery karty z góry naszego stosu i wykładamy je zakryte w wybranej kolejności na oznaczonych miejscach. Działanie karty zależne jest od miejsca jej położenia. Raz podczas rozgrywki, gdy dojdą nam na rękę słabe karty, możemy je wymienić poświęcając biały żeton wymiany.

Każda z kart, zależnie od pola, na którym je położymy otrzymuje jedną z 4 funkcji:

1. Różnica wartości kart naszych i przeciwnika na pierwszym polu określa ilość zdobytych punktów dodatkowo pomnożoną razy 2.
2. Karta na drugim polu ma podwójną funkcję. Po pierwsze określa, który gracz jako pierwszy będzie wykonywał pozostałe czynności w danej rundzie. Dodatkowo obaj gracze zdejmują żetony ze świątyń wskazanych przez trzecią kartę. Od wartości karty odejmują 2. Jeżeli otrzymana liczba jest dodatnia – zdejmuje żetony przeciwnika, jeżeli ujemny musi zdjąć własny żeton.
3. Karta na trzecim polu determinuje, w których świątyniach dany gracz może dodawać/zdejmować żetony (np. karta z liczbą 3 oznacza, że możemy manipulować w świątyniach 1, 2 i 3).
4. Karta ba czwartym polu wyznacza ilość dodatkowych żetonów, które gracz może (po wykonaniu punktu 2) dołożyć w tej rundzie.

Każdy żeton, który nie może być dołożony na planszę lub jest zdejmowany z niej trafia do królestwa śmierci. Królestwo śmierci to pas ośmiu kwadratów znajdujących się na planszy pod świątyniami. Gdy dołożymy tam 8 pion nastąpi punktowanie, a Królestwo śmierci zostaje opróżnione. W świątyniach punkty uzyskuje się za posiadanie w niej przewagi, przy czym punktowanie w każdej z nich odbywa się w inny sposób. Na przykład, w pierwszej świątyni gracz posiadający więcej kapłanów otrzymuje w punktach różnicę między ilością pionów jego i przeciwnika. Natomiast za przewagę w czwartej świątyni otrzymuje się po trzy punkty za każde zajęte niebieskie pole w dowolnym miejscu na planszy. Dodatkowo punkty dostaje się za zajmowanie pól premii największą ilość pionów na czarnych miejscach. Punktowanie nie oznacza jednak końca gry, po opróżnieniu Królestwa śmierci rozgrywka toczy się dalej.

Gracz może wygrać (i zakończyć rozgrywkę) na cztery sposoby:

• zdobywając 40 punktów
• zajmując całą świątynię swoimi kapłanami
• zajmując wszystkie żółte pola we wszystkich świątyniacj
• zajmując wszystkie zielone pola we wszystkich świątyniach

Moje modły poskutkowały! Wrażenia

Rozgrywka jest dość szybka i dostarcza ogromnych emocji, szczególnie w momencie wyboru kart. Wyczuwanie zagrań przeciwnika, trochę blefu, trochę szczęścia i sensowna strategia to podstawowe elementy potrzebne do wygrania rozgrywki.

Intrygujące są drogi dojścia do wygranej. Z jednej strony mamy ich aż cztery, jednak nastawiać się należy na wygranie punktowe. Dlaczego? Dlatego, że pozostałe strategie służą bardziej do wymuszenia pewnych zachowań na przeciwniku niż są realną szansą na wygraną. Dość ciekawe rozwiązanie, gdyż zazwyczaj strategia wygrywająca jest ujemną stroną tytułu. W tym przypadku jest inaczej. Oczywiście wygrać dzięki nim można, ale raczej przez niedopatrzenie współgracza, czy ewentualnie w skrajnej sytuacji przez pecha w kartach. Także sensownym zagraniem jest planowanie i optymalizowanie tak rozgrywki, żeby dostawać sporo punktów a jednocześnie zastraszać przeciwnika możliwością przedwczesnego zakończeniem gry.

W grze występuje sporo negatywnej interakcja między graczami, co może niektórych odstraszyć. Trudno byłoby mi polecić grę parze, w której jedna osoba świetnie blefuje i czyta emocje drugiej osoby, a druga ma z tym ogromne problemy i jej usposobienie nie pozwala na zdobycie takiej umiejętności.

Jest to jedna z przyjmeniejszych szybkich pozycji na 2 osoby tego kalibru. Nie jest aż tak nastawiona na blef jak np. Władca Pierścieni: Konfrontacja. Tutaj małe błędy nie są tak znamienne w skutkach, dzięki czemu gra jest średniej ciężkości i po rozegraniu jednej partyjki ze względu na jej długość, poziom trudności i klarujące się strategie mamy ochotę na kolejną.

Gra na pewno przypadnie do gustu estetom, fanom blefu, abstrakcyjnych gier i szukającym ciekawej gry z elementem kontroli obszarów (territory control) działającej na dwie osoby.

Tytuł: Aton
Autor: Thorsten Gimmler
Wydawca: Queen Games
Liczba graczy: 2
Cena gry: 64zł

Złożoność: 3/5
Wykonanie: 4.5/5
Ocena ogólna: 4/5

Profil na BGG

Średnia ocena użytkownika