Po pierwsze – dlaczego tam

Na miejscu

Na miejsce dotarłem, jak łatwo się domyślić, samolotem – po przesiadce w Londynie wylądowałem w Dinard, skąd odebrała mnie Florence (żona Roberto) i wraz ze znajomymi dostarczyła na miejsce, czyli do Manoir de la Goëletterie w St. Malo, gdzie odbywała się impreza. Po dojechaniu na miejsce szybkie zapoznanie połączone z kilkoma okrzykami „Aaaaa! So you are Michael!” i już mogłem rzucić się w wir spotkania. Jednak nie było to tak łatwe, a wszystko dlatego, że pojechałem do Francji nie umiejąc mówić nic po francusku! Właśnie przez to frazą, którą powtarzałem najczęściej przez cały weekend było „I don’t speak French”. Na szczęście szybko poznałem grupę 4 osób z Hiszpanii, z którymi swobodnie można było rozmawiać w języku zrozumiałym dla obu stron. Niewiele później udało mi się zgadać z Klausem i Walterem, którzy przyjechali z Niemiec, po nich byli Christian i Melanie z Quebecu. Potem już było tylko łatwiej – kolejne poznane osoby nawiązywały rozmowę po angielsku, zwłaszcza, gdy w pewnym momencie już chyba wszyscy uczestnicy spotkania wiedzieli, że „ten jeden co jest z Polski to nie gada po francusku”. Pierwsze lody zostały przełamane.

Wydarzenia

Oszczędzając wszystkim dokładnego opisu co robiłem dzień po dniu, chciałem skupić się raczej na tym, jak wyglądało spotkanie. Otóż mimo tego, że było ono organizowany przez klub miłośników gier planszowych to granie (przynajmniej w czystej formie) nie było jego główną cechą i atrakcją. Otóż kilkakrotnie podczas każdego dnia organizowane były przeróżne zabawy – od grania w mega wersje gier (Marrakech, Tokyo Train, Fantasy Pub), poprzez zabawy nawiązujące do gier (Formula Punch, Sacrees Sardines, Picolosonic)  do wydarzeń zupełnie nie związanych z grami (wieczorne szranki w labiryncie, rajd turystyczny po St. Malo czy zagadki przed każdym z posiłków).

Na czym polegały wersje mega to raczej łatwo się domyślić i nie widzę potrzeby ich dokładniejszego opisywania. Jednak o co chodzi w zabawach nawiązujących do gier? Otóż wiele z tych aktywności było związanych z pomysłami na gry stworzone przez Roberto, ale nie tylko. Tak więc podczas popołudniowego Formula Punch (odbywającego się w sobotę, około godzinę przed kolacją) każdy z uczestników dostał kubek z napojem oraz złożoną kartkę A4. Na umówiony znak wszyscy rozkładali swoje arkusze, na których były fragmenty toru. Celem było odnalezienie innych osób, z którymi wspólnie można było stworzyć pełny tor. Na początku toru była wyścigówka w jednym kolorze, a na jego końcu, do którego prowadziła masa pogmatwanych linii, rajdówka w innym kolorze. W tym momencie wszyscy musieli sprawdzić jakim kolorem grają – informacja na ten temat znajdowała się pod spodem kubka, a następnie pobiec do stołu po kubek w kolorze docelowym. Najszybsi byli nagradzani grami wybranymi z bogatej puli zapewnionej przez sponsorów.

Inną zabawą był Picolosonic – każdy z nas dostał arkusz z nadrukowanymi literami alfabetu oraz rysunkami, które były do nich przypisane. Następnie odtworzone zostało nagranie z różnymi dźwiękami – podczas jego słuchania należało wykreślać litery powiązane z dźwiękami, a z tego co nam zostało mieliśmy utworzyć tytuł gry.

Nie będę dokładnie opisywał wszystkich zabaw, ponieważ domyślam się, że grupa osób, które chcą o tym czytać jest porównywalna do przeciwników tego pomysłu. Chciałem jednak zwrócić uwagę na bardzo dobre pomysły, które w niezwykle barwny i wesoły sposób urozmaicają spotkanie. Być może, jeżeli kiedyś będę brał udział w organizowaniu takiego wydarzenia, wykorzystam kilka z nich, ponieważ w moim odczuciu sprawdzają się one wręcz wspaniale. Jeżeli też chcielibyście wykorzystać te pomysły u siebie nie wahajcie się odezwać do mnie – chętnie podzielę się tym co udało mi się dowiedzieć.

Z zabaw niezwiązanych z grami na szerszy opis zasługuje zabawa w labiryncie oraz rajd turystyczny. Podczas pierwszej zostaliśmy podzieleni na wieloosobowe grupy, po czym udaliśmy się do pobliskiego labiryntu. Otóż na bardzo dużym obszarze terenu przygotowano pole kukurydzy, w którym utworzono prawdziwy labirynt pełen zabaw. Każda z drużyn rozgrywała tam kilka konkurencji, po czym wszyscy zostaliśmy wpuszczeni do wnętrza gmatwaniny ścieżek, gdzie mieliśmy najpierw odnaleźć więźniów zapewniających nam wskazówki niezbędne do odnalezienia skarbu. Brzmi ciekawie? A co powiecie na to, że w tym labiryncie goniliśmy się od godziny 21 do 24, a jeden z więźniów był „zmutowany” i czyhał na nas z aerozolem pełnym silnego zapachu? Było naprawdę wspaniale!

Innym bardzo ciekawym sposobem spędzenia czasu był rajd, który odbył się w sobotni poranek. Ponownie wszyscy podzielili się na drużyny, a każda z nich dostała arkusz z pytaniami związanymi z St. Malo. Wędrując poprzez zaznaczone na mapie punkty mieliśmy odgadywać odpowiedzi na pytania, uzyskując wskazówki w różnych ciekawych miejscach (m.in. w kościele anglikańskim, w jednym określonym sklepie sprzedającym zapuszkowane ryby, czy sklepie muzycznym). Do tego każda z drużyn musiała nakręcić około minutowy film z pewnym gadżetem, który otrzymała na starcie. Jako osoba nie znająca francuskiego głównie skupiłem się na podziwianiu widoków i robieniu zdjęć, jednak w filmie dostała mi się krótka rola mówiona (tak, po francusku!).

A co z grami?

W związku z tak licznym wachlarzem atrakcji oraz barierą językową granie w moi wypadku zostało zepchnięte na trochę dalszy plan. Nie mogę powiedzieć, że grałem mało, choć jako prawdziwy maniak nigdy nie mogę powiedzieć, że grania mi dość. Jednak w trakcie weekendu udało mi się zagrać w Faunę (niemieckie wydanie gry rozgrywane w gronie francusko-polskim, to chyba najlepszy dowód, że w grę można się bawić niezależnie od języka), Tradera (którego pokazał mi Matthieu d’Epenoux z wydawnictwa Cocktailgames), Chocochulo, San Roberto (dwie ostatnie to tytuły Mistrza Roberto), Miss Poutine, Grimpe! (dwie małe, ale bardzo ciekawe gry z Quebecu, które oczywiście znalazły się w mojej kolekcji) czy Cordobę, grę autorstwa Reinera Knizii, której nie można kupić w sklepach, natomiast można ją zdobyć przy okazji różnych aktywności hiszpańskiego klubu graczy. Oczywiście z wyjazdu przyjechałem obładowany grami, także prędzej czy później możecie się spodziewać recenzji kilku tytułów, o których nie przeczytacie nigdzie indziej w Polsce. Do tego przynajmniej część z tytułów będę miał ze sobą chociażby na najbliższym Pionku, dlatego jeśli chcecie poznać je bliżej najlepiej skontaktujecie się ze mna już teraz, aby się upewnić czy biorę dany tytuł.

Na specjalną uwagę zasługuje moim zdaniem nowość z Cocktailgames „Comme des sardines” autorstwa Jerome Boullannois, która miała swoją premierę w tygodniu poprzedzającym spotkanie. W tej grze wszyscy wcielamy się w role demonstrantów walczących o prawa… sardynek. W końcu są one zamykane w tak małych, ciasnych i ciemnych puszkach, co jest strasznie niehumanitarne. W trakcie rundy przygotowujemy talię sloganów, które będziemy wykrzykiwać i usuwamy z niej jedną kartę. W trakcie rundy wszyscy po kolei biorą z talii jedną kartę i skandują swoje hasło. Jakby tego było mało, jedna osoba pełni rolę „przeszkadzacza” – policjanta, reportera, biznesmena lub starszej babci, którzy starają się utrudnić demonstrację. Uwierzcie mi – przy tej grze Palce w pralce są gra, w którą możecie zagrać w bibliotece – przez 5 minut trwa tak zwariowany harmider, że nie zagracie w tę grę po 22 bez ryzyka interwencji policji!

Zresztą oglądnijcie TEN filmik (wiele na nim nie widać, ale możecie mi zaufać – w tej rozgrywce udział bierze tylko 6 osób!).

Cały wyjazd muszę uznać za niezwykle udany i wart każdej złotówki oraz poświęceń jakie mnie czekały (w drodze powrotnej na lotnisku w Londynie spędziłem 8h w środku nocy…). Spotkałem wspaniałych ludzi, poznałem niezwykłych przyjaciół, z którymi mam nadzieję widywać się częściej (z wieloma osobami jestem już umówiony na spotkanie podczas targów w Essen :o) ), niezwykle mile spędziłem czas i zapomniałem o długiej liście rzeczy do zrobienia i rozgrzebanej pracy naukowej, które czekały na mnie w kraju. Czy pojadę za rok? Pewnie nie, ale za 2 lata musze się tam pojawić!

 Zainteresowanych zapraszam do zapoznania się z Galerią , którą umieściłem na Picasie. Niestety zdjecia są nieuporządkowane i niepodpisane i nie wiem czy i kiedy uda mi się za to zabrać.

Średnia ocena użytkownika